Wat zijn de (familie)verhalen achter jouw spullen van vroeger? Krijgen deze spullen wel de ruimte die het verdient?
Van dichtbij heb ik, als 3e generatie Indo, mogen mee maken dat er over vroeger niet veel gepraat wordt. Doordat men zich hier verbaal niet over uit, kan dit op andere manieren tot uiting komen. Zoals bijvoorbeeld in spullen.
Iets tastbaars aan herinneringen, heimwee of trauma’s naar het vroegere Indonesië. Echter doordat hier veel waarde aan gehecht wordt, kan dit al gauw overslaan tot het verzamelen van meer en meer (overbodige) spullen.
Met als gevolg dat waardevolle spullen worden overschaduwd door spullen die niet van waarde zijn. Waardoor de verhalen achter de spullen niet meer de ruimte krijgen. Terwijl dit juist een heel mooi tastbaar iets is om de Indische cultuur en de (familie)verhalen door te kunnen geven.
Als startende Professional Organizer wil ik onderzoeken hoe voelbaar en herkenbaar dit is binnen andere Indische families. Bovenal ben ik benieuwd naar de verhalen achter spullen en wil ik met mijn toekomstige diensten en mijn achtergrond kunnen meepraten, begrip tonen en het vertrouwen geven om het stilzwijgen te doorbreken. Dit door rust en orde te scheppen in een overvol of onoverzichtelijk huishouden en de waardevolle spullen de ruimte te geven die het verdient.
Ervaar jij een onoverzichtelijk huishouden, en heb jij nog iets moois van vroeger liggen maar je weet niet meer waar en wil dit graag weer tevoorschijn halen? Is dit voor jou herkenbaar of herken je dit binnen jouw omgeving? Ik kom dan graag in contact of deel hier in de community jouw ervaringen en/of de verhalen achter jouw spullen.
De onoverzichtelijkheid zelf herken ik niet per se, maar ik merk wel dat vooral in de laatste jaren (sinds mijn familieleden die uit Indonesië/het vroegere Nederlands-Indië komen ouder beginnen te worden of zijn komen te overlijden) dat spullen, zoals je beschrijft, erg waardevol kunnen zijn. Als je de verhalen niet meer met de mensen zelf kunt bespreken, zijn deze spullen als een soort houvast en een tastbare verankering met dat stukje verleden. Ik denk inderdaad dat het waardevol kan zijn om hiervoor de juiste en meest betekenisvolle spullen te kiezen, om de herinneringen en verhalen toch levend te houden! Interessant om je perspectief te horen, en ben benieuwd hoe anderen dit ervaren!
Exact Sam! De onoverzichtelijkheid hoeft niet per se te gelden, maar zoals ik zelf heb ervaren en zoals jij ook omschrijft kunnen veel verhalen achter spullen verscholen liggen waar je als naaste misschien niet eens geen weet van heb. Dit kan dan ergens achterin op zolder belanden of in het ergste geval ooit eens bij grofvuil, omdat de waarde die het heeft er niet van af te lezen is.
Zo heb ik bijvoorbeeld ook een situatie meegekregen dat bij overlijden van een dame die veel historische Indische items in huis had, zo bij het grof vuil zijn beland omdat de nabestaanden geen weet hadden van de waarde die het had omdat het er misschien niet van af te zien was maar ook omdat zij ook zoveel niet waardevolle spullen had achter gelaten. Het huis moest snel leeggeruimd worden en dan sta je er in zo'n situatie niet bij stil.
Het zou dan zo mooi zijn dat we dergelijke gevallen een stapje voor kunnen zijn om die verhalen te achterhalen en de bijbehorende spullen in bewaring kunnen brengen van generatie op generatie.
Maar dit kan uiteraard ook gelden voor je eigen waardevolle spullen, welke verhalen zitten daarachter? Hoe zou je dit willen doorgeven? Zijn jouw naasten op de hoogte van deze verhalen, zodat zij ook de waarde hiervan inzien? Daar ben ik vooral ook nieuwsgierig naar en of mensen (binnen deze community) daar wel eens bij stil hebben gestaan